The power of a good laugh [Zahorchak]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden





The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Aryana Miller op wo nov 14 2018, 18:59





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Aryana had besloten het moeilijkste vak alvast voor te bereiden. Het was niet het gebruik van spreuken, dat had ze al redelijk snel onder de knie. Niet dat ze erg veel talent ergens voor leek te hebben, maar het meisje was ook zeker niet slecht. Het ging over Transfiguration, de basis had ze nog niet echt begrepen en het doorlezen van het boek kon vast geen kwaad. Tenminste, dat verwachtte de jonge student. Met een frons op haar gezicht had ze in de bibliotheek plaats genomen, want daar was het rustig. Haar vinger gleed over de pagina terwijl ze onder haar adem de woorden zachtjes uitsprak. A Beginner's Guide to Transfiguration – zo luidde de titel. Een leuke titel voor een vak dat niet bepaald eenvoudig was. Het vergde enorm veel concentratie, zoveel dat de kans op het maken van fouten groot was. De meeste studenten zouden het waarschijnlijk in hun eerste lessen al moeilijk hebben. Veel oefenen, dan zou het wellicht uiteindelijk eenvoudiger worden. In tegenstelling tot eenvoudige spreuken, oefende ze geen Transfiguration buiten de klaslokalen, ze wist het gevaar van moeilijke spreuken oefen zonder toezicht wel. Haar donkerbruine ogen lazen de tekst nogmaals: ‘When Transfiguring, it is important to make firm and decisive wand movements. Do not wiggle or twirl your wand unnecessarily, or the Transfiguration will certainly be unsuccessful.’ Aryana zuchtte, het was dus belangrijk de wand een duidelijke directie te geven, niet te twijfelen en het beeld te vormen in gedachten van hetgeen wat ze wouden veranderen. Dat betekende dus, een goede hoeveelheid verbeelding hebben en grootse concentratie. Haar inbeeldingsvermogen was wel redelijk maar het concentreren op een beeld en het zelfverzekerd zijn hierin was een heel ander verhaal. Het meisje zuchtte waarna ze het boek dicht sloeg. De jonge Hufflepuff studente stond op om de bibliotheek te verlaten.

Na de nachtmerrie van enkele dagen geleden, waarin ze betrapt was geweest op de gangen. Was het meisje wat onrustiger geweest. Wetende dat ze alles wat luchtiger moest houden, om zichzelf te helpen was Aryana ook al wat sneller in een ondeugende bui. Alles dat haar op kon vrolijken en haar droom naar de achtergrond kon verplaatsen werd voluit omarmd door het jonge kind. Ze had het boek stevig vast terwijl ze de tafel had verlaten en liep langs een van de vele kasten. Het meisje had de voetstappen van een andere Wizard wel gehoord, en nieuwsgierig op een klein afstandje volgde ze deze dan ook. Zelf had ze al vroeg geleerd zich stil voort te bewegen en hield ze een nauwkeurige afstand terwijl ze nieuwgierig de titels van de vele boeken in zich opnam. Waarschijnlijk had hij het meisje dat gehuld was in de kleuren van Hufflepuff nog niet opgemerkt, of besteedde hij er weinig aandacht aan. De oudere Wizard deed waarschijnlijk onderzoek naar iets waar hij meer kennis over wou hebben. Immers had Professor Nekrasov dat ook al eens gedaan, toen ze de weg naar de Great Hall was vergeten. Het donkerharige meisje besloot dat hij wel erg afgeleid leek te zijn, en een klein plan vormde zich in haar achterhoofd. Voorzichtig pakte ze haar wand waarna ze een bekende spreuk uitsprak. ”Quietus,” Het was haar favoriete spreuk, een die haar voetstappen bijna geruisloos maakte zonder dat ze er echt bij na hoefde te denken. Het meisje liep in de richting van de oudere Wizard terwijl ze zorgvuldig uit zijn gezichtsveld bleef. Zijn bedenkelijke gezicht was hooguit komisch, zeker omdat zijzelf die blik nog niet zo lang geleden had gehad om zijn vak. Zodra ze achter hem stond, bleef ze doodstil hem aan staren voordat ze ineens uit het niets iets aanstootte, dat behoorlijk wat lawaai maakte. Haar ondeugende ogen twinkelden, terwijl ze hem met een even onschuldige blik aan keek. Ergens trots dat hij haar nog niet had opgemerkt, of opgemerkt leek te hebben. Ze had wel opgelet dat ze niets breekbaars had omgestoten, immers was ze hier niet om iets te vernietigen. Gewoon om speels een ander in haar verveling mee te trekken. ”Hallo Professor Solarz,” Klonk er vrolijk maar verlegen, alsof ze niets had gedaan terwijl ze het boek nog steeds vast hield. De man had hopelijk ergens wel een gevoel voor humor. Het was niet het ergste dat het meisje had gedaan, ze kon zich nog herinneren dat ze op de dag van haar vader zijn verjaardag een taart in het gezicht van Professor Baker had gegooid. Wat dat betreft kwam hij er nog goed vanaf. Toch deed ze het nooit om iemand zeer te doen, meer om de boel luchtig en in een goede stemming te houden. Waardoor ze ergens hoopte dat hij het haar niet kwalijk nam dat ze hem probeerde te laten schrikken. Daarbij was hij de leraar van een van de moeilijkste vakken; wat betekende dat hij wel erg zijn best moest doen alles leuk te houden. Zeker voor hen die uit de Muggle wereld kwamen en waarvoor alles nieuw was.


@Zahorchak Solarz|| words: 823


Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
226

Posts :
250

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Zahorchak Solarz op za nov 17 2018, 00:19


Bedenkelijk hield de van origine Oekraïense professor halt terwijl hij met snelle passen van de trap afliep richting de uitgang van het kasteel. Hij was van plan geweest het einde van zijn werkweek met een ontspannend drankje te vieren in hogsmeade, maar realiseerde zich plotseling iets. Eigenlijk moest hij nog een boek zien te vinden in de bibliotheek om de lessen na het weekend voor te bereiden. Zahorchak kon over het algemeen alles opsommen wat de studenten per jaar in hun curriculum hadden zitten, maar zo nu en dan was het verfrissend om een twist aan de lessen te geven zodat ze toch nog enigszins verschilden van die van vorige jaren. De leerlingen merkten er waarschijnlijk zeer weinig van, tenzij ze een jaar moesten overdoen. Voor de professor hielp het echter om te voorkomen dat hij wederom in diezelfde jaarlijkse sleur zou belanden. Kort twijfelde hij of hij het waard vond om een U-turn te maken en snel het boek vanaf de planken te grissen, het op te bergen in zijn kantoor, en vervolgens zijn tocht richting hogsmeade voor te zetten. Een zucht ontsnapte zijn longen waarna hij zich uiteindelijk toch maar omdraaide en de trap weer op liep richting de bibliotheek.

Eenmaal in de bibliotheek aangekomen keek hij eerst kort om zich heen, maar concludeerde al snel dat het hier redelijk uitgestorven was. Niet dat hij anders had verwacht, het was immers vrijdag. De meesten hadden dan gaan zin meer om nog doodleuk in de bibliotheek te kamperen, leerling noch professor. Wetend waar hij moest zijn liep de Transfiguration professor doelgericht naar de juiste afdeling, om vervolgens met een bedenkelijke blik te werpen op de diverse gangpaden vol met rekken gevuld met boeken. Een gokje wagend liep hij een naar een van de vele rekken. Zijn hazelbruine ogen gleden over de talloze ruggen, de een ouder dan de ander, terwijl hij zachtjes in zichzelf de achternamen opnoemde, zoekend naar de juiste. Net toen hij concludeerde dat hij totaal bij het verkeerde rek stond te zoeken trok een hels kabaal hem ineens uit zijn focus. “Oh, fuck me,” siste hij geschrokken terwijl hij zich instinctief omdraaide waarbij hij als reflex door middel van zijn wand een myriade van boeken uit de kast trok als ‘verdediging’ tegenover datgene dat hem de stuipen op het lijf joeg. Toen het echter tot hem doordrong dat het slechts een schattige eerstejaars was die hem met een ondeugende blik in haar ogen had laten schrikken, liet hij de boeken al snel op de grond vallen. “Hallo Professor Solarz,” klonk het lieflijk terwijl de man zijn hart nog steeds overuren maakte. Beduusd bestudeerde de man de situatie. Hij had ook niet maar een paar boeken uit de kast getrokken, nee het waren er immens veel. Het zou in ieder geval eventjes duren voordat ze allemaal weer netjes op alfabetische volgorde netjes naast elkaar in de boekenkasten stonden. Zijn ogen vonden vervolgens die van het kleine mormel die zich middenin de hoop boeken bevond en deze chaos had aangewakkerd. “Begroet je altijd iedereen zo?” lachte de man vanwege het feit dat zo’n jong meisje hem zo erg had kunnen laten schrikken. Ze leek in ieder geval schik te hebben in haar manier van begroeten. “Ik heb je toch niet bezeerd toch, hoop ik?” vervolgde Zahorchak uiteindelijk, realiserend dat de hoop boeken haar wel eens vol hadden kunnen raken. Boeken waren nou ook eenmaal niet een bepaald licht voorwerp om tegen je hoofd gesmeten te krijgen. Onderzoekend liet hij zijn ogen over haar heen glijden, zoekend naar potentiële verwondingen.

tag: Aryana







Zahorchak Solarz
Transfiguration Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
16

Posts :
28

Name :
Li


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 39 y/o
Species: Wizard


Transfiguration Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Aryana Miller op za nov 17 2018, 11:04





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Uit het boek dat ze net had gelezen; had ze al enige belangrijke informatie gehaald. Focus, iemand die Transfiguration deed had een behoorlijke goede focus nodig. Dat betekende dan ook dat de Professor dit onderdeel goed moest beheersen; dat was ook wel duidelijk. Want ondanks dat ze de spreuk 'Quietus' had gebruikt; moest de man in staat zijn geweest haar donkerbruine ogen in zijn rug te voelen prikken. Immers staarde ze hem voor enige seconden aan. Voordat ze uit het niets een heleboel lawaai produceerde. Dit trok de aandacht van Professor Solarz, en hoe! "Oh, fuck me," siste hij geschrokken, waardoor het meisje voor de zekerheid haar wand erbij pakte. Ze wist namelijk niet of hij haar al gezien had of een aanval van een of ander wezen verwachtte. Om zeker te zijn dat ze niet gewond zou raken; want ze zag als in slow motion hem zijn wand er al bij pakken. Sprak de eerstejaars haar pas geleerde spreuk uit terwijl ze vlug haar arm hief. "Protego," Van wat Professor Nekrasov had verteld zou het schild magie tegen moeten kunnen houden. Natuurlijk was haar kracht niets tegen die van een myriade van boeken; en de magie van een andere leraar. Maar het was in ieder geval iets. Hierna zette ze een enkele stap achteruit terwijl ze op een zeer onschuldige toon en met ondeugend glimmende ogen de Professor vriendelijk begroette. De leraar liet de boeken zakken, waarna hij beduusd de situatie bestudeerde. Het was duidelijk dat Aryana hem de schrik van zijn leven had bezorgd. Hij had niet een paar boeken als verdediging uit de boekenkast gehaald, maar bijna alles dat in zijn bereik stond. Het zou een tijdje duren voordat alles weer op de juiste plek stond. Hoewel het meisje het stiekem behoorlijk komisch vond; gaf ze hem eerst de tijd om weer op adem te komen. Immers had ze hem de stuipen op het lijf gejaagd; en niet een beetje ook. Zijn ogen vonden die van haar, waardoor ze onschuldig temidden van alle boeken even naar hem zwaaide. "Begroet je altijd iedereen zo?" Lachte de man waardoor het meisje zachtjes giechelde. Hierna probeerde ze haar gezicht weer in een serieuze plooi te trekken, wat duidelijk mislukte. Vrolijk en onschuldig begon Aryana nu echt te lachen, terwijl ze er tussen door wat probeerde te zeggen. Ze haalde diep adem waarna ze met een vriendelijke glimlach antwoordde. Ondanks het feit dat ze het bijna uitproestte. "Alleen als er een goede reden is," Haar stem klonk haperig waarna ze haar tranen weg pinkte en voorzichtig de puinhoop aan boeken in zich op nam. "Ik heb je toch niet bezeerd toch, hoop ik?" Vroeg de Professor uiteindelijk terwijl hij zijn ogen over haar heen liet glijden, zoekend naar een mogelijke verwonding. Het meisje was eindelijk uitgelachen waarna ze haar hoofd meteen weer schudde. "Nee de twee boeken die in de buurt kwamen konden niet door mijn zwakke Protego heen komen," sprak ze terwijl ze hem met haar vriendelijke donkerbruine ogen aan keek. Hierna borg ze haar wand op en stapte ze voorzichtig over de boeken heen naar hem toe. Waarna ze met een frons op haar gezicht de titels bekeek. "U heeft ook echt alle boeken gepakt. Wat dacht u dat ik was?" Vroeg ze een tikkeltje geamuseerd. Want wat kon er nu in de bibliotheek verborgen zijn dat echt gevaarlijk was, zolang ze in de reguliere sectie stonden. In de verboden sectie; daar stonden de boeken die speciale aandacht vereisten. "Ik moet wel toegeven dat u er nog goed van af bent gekomen. Professor Baker belandde in een taartgevecht," sprak ze zachtjes waarna ze het boek dat ze vast had liet zien. "Ik verveelde me," legde ze uit, waarna Aryana de man aan keek. "Kan ik helpen opruimen?" Vroeg ze vervolgens want als ze iets was, was dat wel een Hufflepuff studente. Rotzooi die ze veroorzaakte ruimde ze ook weer op.


@Zahorchak Solarz|| words: 652


Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
226

Posts :
250

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Zahorchak Solarz op ma nov 19 2018, 14:40


Het kleine meisje had het goed voor elkaar gekregen. Doordat de docent zijn focus volledig had gelegen op het zo snel mogelijk vinden van het boek dat hij zocht, had hij haar totaal niet horen aankomen. Het moment dat ze ineens een hels kabaal veroorzaakte kwam dan ook onverwachts bij hem, met als resultaat de ravage waar ze nu in temidden stonden. De eerstejaars kon haar lach dan ook niet inhouden, en Zahorchak gaf der geen verkeerd. Waarschijnlijk zou hij ook niet meer zijn bijgekomen als hij als een eerstejaars een van zijn leraren de stuipen op het lijf had gejaagd. Dat had ze zeker goed voor elkaar. Hij kon het dan ook niet laten om zelf ook geamuseerd te grinniken, het scheelde dat hij niet je typische oude pruim was die bij de kleinste prikkel al door het lint ging. Nieuwsgierig of ze vaker zo ondeugend van aard was had hij haar gevraagd of dit een gewoonte van der was, waarop ze antwoordde dat ze het alleen deed als daar een goede reden voor was. Geamuseerd keek hij haar aan. “En wat was je goede reden om mij de stuipen op het lijf te jagen dan?” vroeg hij haar op een lichte toon, wel benieuwd naar wat die reden zou zijn als ze er een had. Gelukkig bleek hij haar met zijn reflexen niet te hebben bezeerd omdat ze een spreuk had uitgesproken die haar enigszins beschermd had, waarschijnlijk een van de eerste spreuken die haar was aangeleerd. "U heeft ook echt alle boeken gepakt. Wat dacht u dat ik was?" vroeg de studente geamuseerd. Even dacht de professor na om vervolgens zijn schouders op te halen. Eigenlijk had hij er niet bepaald bij nagedacht, het was simpelweg een reflex geweest. “In die lange tijd dat ik hier al werk heb ik al aardig wat meegemaakt waardoor ik heb geleerd dat het maar goed is om een reflex te hebben. Je weet nooit wat hier rond sluipt, zelfs op de reguliere afdeling van de bibliotheek,” legde hij haar uit, maar vermoedde dat ze al aardig wat verhalen had gehoord over de geschiedenis van hogwarts waardoor hij daar niet dieper op inging. "Ik moet wel toegeven dat u er nog goed van af bent gekomen. Professor Baker belandde in een taartgevecht," legde ze aan hem uit waardoor zijn wenkbrauwen omhoog schoten. Een taartgevecht? Dat verhaal had hij nog niet voorbij horen komen in de lerarenkamer. “Een taartgevecht?” herhaalde hij lachend. Als de kleine het verhaal niet zou toelichten dan zal hij Molly de eerstvolgende keer dat hij haar tegenkwam toch eens ondervragen. Uiteindelijk vroeg het kleine meisje of ze kon meehelpen de rotzooi opruimen waardoor Zahorchak knikte. Als ze het voorstelde zou hij geen nee zeggen, ergens was zij namelijk ook medeplichtig. “Kun je al objecten laten zweven?” vroeg hij aan haar. Aangezien ze nog maar jong leek wist hij niet zeker of ze al over die spreuk beschikte. “Wat is je naam trouwens ook alweer, ben niet zo goed met namen..” vroeg hij haar met een onschuldige glimlach. Van de ouderejaars wist hij de namen inmiddels wel, maar van de jongerejaars kon het nog wel even duren voordat hun namen in zijn geheugen gegraveerd stonden.

tag: Aryana







Zahorchak Solarz
Transfiguration Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
16

Posts :
28

Name :
Li


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 39 y/o
Species: Wizard


Transfiguration Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Aryana Miller op ma nov 19 2018, 16:02





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Aryana had nooit verwacht dat ze de Transfiguration Professor zo erg zou kunnen laten schrikken. Natuurlijk, hij had haar altijd wel goed gehumeurd geleken, en in staat om een goede grap uit te delen; maar dat zijzelf als een simpele eerstejaars hem te pakken had kunnen nemen, was iets dat ze niet had verwacht. In de lessen was hij immers altijd alert en gefocust op zijn studenten. Immers kon zijn vak natuurlijk bij de lastigere creaties mis gaan. Het meisje was ergens wel opgelucht dat hij het zelf ook niet zo’n slechte grap vond; hij kon er nog om lachen. Wellicht ook door het feit dat het meisje verder vriendelijk en goed gemanierd bleef en het niet had gedaan om hem ergens te steken, maar meer omdat ze zich verveelde en ze de mogelijkheden had gezien. Daarbij, wie kon een schattig kind kwalijk nemen de kans een leraar te laten schrikken met beide handen aan te grijpen. Aryana kon haar lach uiteindelijk ook niet meer inhouden, hoe ze het dan ook probeerde. Het was gewoon te komisch, zeker omdat de Professor zichzelf en haar een behoorlijke hoeveelheid werk had opgeleverd. Uiteindelijk was het een van de ongeschreven regels om de rotzooi die ze zelf veroorzaakte tijdens een grap ook op te ruimen. Het moest leuk blijven voor iedereen die er mee te maken had. De leraar kon het zelf ook niet laten om geamuseerd te grinniken, waarschijnlijk ook omdat het meisje er zoveel plezier aan had gehad en zo onschuldig hem uiteindelijk had begroet. Uiteindelijk vroeg hij nieuwsgierig of ze vaker zo ondeugend was, waardoor het meisje toen ze gekalmeerd was een goed geformuleerd antwoord gaf. Ze was enkel zo ondeugend als ze er een goede reden voor had gehad. In dit geval was het door de nachtmerries en het feit dat ze het Transfiguration boek saai had gevonden. Even geamuseerd als ze zichzelf voelde keek hij haar dan ook aan, terwijl het meisje onschuldig glimlachte. ”En wat was je goede reden om mij de stuipen op het lijf te jagen dan?” Vroeg hij haar op een lichte toon, duidelijk nieuwsgierig naar de beredenering die ze had gebruikt om te bepalen dat hij het juiste slachtoffer was geweest van haar grap. ”Ik kon wel wat positiefs gebruiken en daarbij kon ik mij niet meer concentreren op het boek van uw vak.” Antwoordde ze uiteindelijk, terwijl ze hem aan keek. Nu hopen dat hij het net zo’n goede reden vond als zijzelf. Immers konden de meningen hierover nog wel uit elkaar lopen. Hij leek opgelucht dat ze zichzelf niet bezeerd had, aan de rondvliegende boeken. De spreuk die ze van Professor Nekrasov had geleerd, bleek dan ook een goede te zijn geweest. Het had altijd anders af kunnen lopen, als ze die niet gebruikt had om enkele van de rondvliegende gevaarten af te weren. Geamuseerd, zoals het meisje nog steeds was, vroeg ze aan hem wat hij had verwacht tegen te komen; in plaats van een onschuldige, jonge, ondeugende eerstejaars. Even leek de leraar over haar vraag na te denken, waarna hij zijn schouders ophaalde. “In die lange tijd dat ik hier al werk heb ik al aardig wat meegemaakt waardoor ik heb geleerd dat het maar goed is om een reflex te hebben. Je weet nooit wat hier rond sluipt, zelfs op de reguliere afdeling van de bibliotheek,” legde de oudere en meer ervaren Wizard haar uit waardoor het meisje hem een vragende blik gunde. Natuurlijk wist ze dat Hogwarts vele geheimen verborgen hield, de een gevaarlijker dan de ander. Toch was het over het algemeen veilig genoeg voor de kinderen om rond te lopen, tenzij ze natuurlijk de regels negeerden. Zeker in de Wizard wereld waren regels er met een goede reden. Als de leraren zeiden dan bepaalde studenten ergens niet mochten komen, dan was het omdat het slecht voor ze uit kon pakken. Hij ging er niet dieper op in waardoor het meisje besloot hem uit te leggen wat ze zoal al had uitgevreten. Het waren enkel onschuldige grappen waar iedereen nog om kon lachen, immers deed een taartgevecht niemand zeer. Het maakte enkel de kleding behoorlijk vies. Zodra ze vertelde dat Professor Baker in een taartgevecht was beland, schoten de wenkbrauwen van de Transfiguration Professor omhoog. ”Een taartgevecht?” Herhaalde hij lachend, en waarschijnlijk nieuwsgierig naar het verhaal. ”Maggie, een andere Hufflepuff student had een te zoete taart van een van de huiselven gekregen. Aangezien ze me zag zitten vroeg ze of ik zin had in een stukje taart. Hij was dus enkel zo vies, omdat de tanden bijna uitvielen van de suiker dat ik haar vroeg of dit niet een taart was die bedoeld was voor een taartgevecht.” Begon ze op een zachte en vrolijke toon. ”Ik kon wel wat leuks gebruiken, het was de dag van mijn vader zijn verjaardag. En.. Hij is enkele jaren geleden overleden. Aangezien Maggie het ook een goed idee vond heeft ze Professor Baker naar onze Common Room gelokt, waar ik klaar stond met een stuk taart.” Vervolgde ze op dezelfde toon waarna ze grinnikte. Het was een leuk gezicht geweest natuurlijk. Toen besloot Aryana dat ze hier niet zo konden blijven staan, met talloze boeken om hen heen. Waardoor ze de Professor vroeg of ze hem kon helpen met het opruimen van de uit de kasten getrokken boeken. “Kun je al objecten laten zweven?” Vroeg hij, waardoor ze meteen haar hoofd schudde. ”Nog niet, ik kan enkel Quietus, Lumos en Protego.” sprak het meisje zachtjes de eerste spreuk verklaarde ook meteen waarom hij haar niet aan had horen komen. Zelfs als hij niet zo gefocust was geweest op het vinden van het boek, had hij haar waarschijnlijk niet gehoord. . “Wat is je naam trouwens ook alweer, ben niet zo goed met namen..” Vroeg de vriendelijke Professor met een onschuldige glimlach. Even keek het meisje hem aan waarna ze rustig antwoordde. ”Aryana,” mompelde ze zacht, het was duidelijk dat ze er geen probleem mee had dat hij moeite had met namen. Zelf was ze er wel redelijk goed in maar ze hoefde niet elk jaar alle nieuwe namen er bij te leren. Iets dat de Professor natuurlijk wel moest.


@Zahorchak Solarz|| words: 1030


Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
226

Posts :
250

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Zahorchak Solarz op do nov 22 2018, 00:10


Blijkbaar was de reden die het jonge meisje had gevonden om hem de stuipen op het lijf te jagen dat ze zich verveelde tijdens het lezen van het boek van, ja natuurlijk, het vak wat hijzelf gaf. Ironisch. De professor kon haar echter geen ongelijk geven. De theorie was vaak droog en liet het vak makkelijker lijken dat het was, wat voor veel eerstejaars een zure ontdekking was, waardoor je snel je concentratie verloor. “De praktijk is ook véél leuker dan de theorie,” grinnikte hij. Toen hij hier in een ver verleden nog op hogwarts zat als student had hij in ieder geval altijd veel meer lol in de lessen waar je zelf aan de slag kon, dan op zijn kamer tijdens het lezen van een boek.
            Desondanks ze hem enorm had laten schrikken was hij schijnbaar er toch nog goed vanaf gekomen in vergelijking met zijn collega, Molly Baker. Verrast had Zahorchak verder gevraagd naar het incident dat had plaatsgevonden met Molly en een taartgevecht. Man, wat had hij daar graag bij willen zijn. Niet omdat hij zijn zo’n hekel had aan zijn collega dat hij haar dolgraag een taart in het gezicht wilde smijten, maar omdat hij een ongelooflijke lolbroek was die, gezien zijn leeftijd, iets te veel plezier had met zulke kindse grapjes. Als hij zijn verdiende loon kreeg door net zo hard een taart terug in zijn bakkes te krijgen, zou hij waarschijnlijk net zo hard lachen als het moment wanneer hij er zelf een uitdeelt. Met een glimlach luisterde de man dan ook toe hoe Aryana met een andere hufflepuffer professor Baker in de val had gelokt, met het open einde waarin onbetwist de taart in haar gezicht was gegooid. Even had hij de eerstejaars medelevend aangekeken toen ze zei dat haar vader was overleden, terwijl ze nog zo jong was. De transfiguration professor besloot er echter niet teveel aandacht aan te besteden. Als hij erop in zou gaan zou ze waarschijnlijk alleen maar verdrietig worden, en hoe hard ze hem net ook liet schrikken, dat was niet zijn doelstelling. “Mijn god, licht me de volgende keer in als je een van mijn collega’s te grazen gaat nemen okay? Ik neem ze ook maar al te graag in de maling,” grinnikte hij waarbij hij haar een goedmoedige knipoog gaf.
           Nadat het meisje had voorgesteld om mee te helpen opruimen had Zahorchak gevraagd of ze wellicht al objecten kon laten zweven met haar staf. Jammer genoeg kende ze die spreuk nog niet; ze kende er nog maar drie. Hoewel dat voor de professor weinig was, wist hij dat het meer was dan een gemiddelde eerstejaars gedurende het eerste semester al meester was. Ook vertelde ze hem haar naam nadat hij daar om had gevraagd. Zijn geheugen was zo goed als dat van een zeef, wat betreft het onthouden van namen.  “Drie spreuken is toch al meer dan veel van je jaarsgenootjes kennen vermoed ik, knap hoor Aryana,” complimenteerde hij haar. Als ze nu al zo als een speer ging was hij benieuwd waar ze zeven jaar later stond.  “Ik kan het je proberen te leren, maar het is niet mijn vakgebied qua lesgeven, dus ik kan je niets beloven,” stelde hij haar voor. Charms kwamen voor hem na al die jaren vanzelf bij hem. Het is immers moeilijk iets uit te leggen wat naar je gevoel vanzelf komt. Hij dacht er niet meer over na zoals bij zijn eigen vakgebied, waar hij alle kneepjes tot in de details wist omdat hij dit natuurlijk ook moest uitleggen aan anderen en daardoor hele andere koek was.

tag: Aryana







Zahorchak Solarz
Transfiguration Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
16

Posts :
28

Name :
Li


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 39 y/o
Species: Wizard


Transfiguration Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Aryana Miller op do nov 22 2018, 14:23





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

De Professor leek het niet eens zo erg te vinden dat ze zijn vakgebied saai had genoemd. Al helemaal het lezen van een boek. Natuurlijk had ze nog geen objecten veranderd, waardoor ze de leuke dingen die tijdens Transfiguration konden gebeuren nog niet had meegemaakt. Waarschijnlijk waren de lessen veel indrukwekkender dan de teksten in het boek. ”De praktijk is ook véél leuker dan de theorie,” grinnikte de leraar, waardoor het meisje langzaam knikte. ”Maar ook vele malen moeilijker, als ik het goed begrepen heb is de beweging, zelfvertrouwen en een grote hoeveelheid concentratie nodig.” Sprak het meisje kalm terwijl ze hem met haar donkere ogen een licht vragende blik gunde.
Ondanks het feit dat ze hem enorm had laten schrikken, leek de man er de humor nog in te kunnen zien. Hij was alles behalve saai, ook al gaf hij het vak met een van de saaiste boeken. Hij was er goed vanaf gekomen in vergelijking tot Professor Baker, die een taart in haar gezicht had gehad, iets dat een grotere bende zou veroorzaken. Al waren ze waarschijnlijk even veel tijd kwijt in het opruimen van de boeken, aangezien alles in een bepaalde volgorde in de kasten moesten worden gezet en de Professor de hele kast had leeg gehaald en de boeken door elkaar verspreid op de grond lagen. Met een glimlach luisterde de goed gehumeurde man naar de korte uitleg die Aryana over de betreffende gebeurtenis had gegeven. Ze hoopte maar dat de vrouw er geen problemen mee had dat ze het aan een van haar collega’s had verteld. Immers leek het dus nog niet besproken te zijn geweest. Even had de donkerharige man haar meelevend aangekeken, waardoor het jonge kind haar blik even had afgewend. Immers wist ze niet goed hoe en of ze er wel op moest reageren. Ze had een lieve oom en tante die voor haar zorgden, ook al had het voor een behoorlijke hoeveelheid stress gezorgd. Waarschijnlijk waren haar neven maar al te blij dat ze niet meer thuis bij hen woonde, tenzij het zomervakantie was. “Mijn god, licht me de volgende keer in als je een van mijn collega’s te grazen gaat nemen okay? Ik neem ze ook maar al te graag in de maling,” grinnikte de man vrolijk, terwijl hij haar een goedlachse knipoog gunde. Aryana keek hem een tikkeltje verbaasd aan, was hij niet wat oud om zijn collega’s te plagen. Aan de andere kant kon iedereen een goede grap wel waarderen, anders werd het wel een erg saai jaar. Zolang ze wist wanneer ze een grens over ging was er weinig aan de hand. ”Ik plan het bijna nooit vooraf, het komt vaak gewoon in het moment.” Sprak het meisje op een vrolijke toon.
Nadat ze had voorgesteld hem te helpen met het opruimen en sorteren van alle boeken, vroeg de Professor of ze in staat was een bepaalde spreuk uit te voeren. Een die ze nog niet had geleerd, ze had er al best veel onder de knie voor een eerstejaars studente; echter had ze de stof voor die spreuk nog niet uit haar hoofd geleerd. Het belangrijkste kwam als eerste, spreuken die het leven handiger konden maken, zoals Protego. Immers wist iedereen dat magie gevaarlijk kon zijn en die beschermende spreuk kon nog best wel eens van pas komen; zeker als het meisje haar angsten onder ogen wou komen. Zonder enige opmerkingen te maken over zijn slechte geheugen, vertelde ze hem haar naam. Het was geen misdaad dat sommigen een geheugen van een vergiet hadden; ze had liever dat hij haar naam enkele keren vroeg dan haar zomaar wat zou noemen. “Drie spreuken is toch al meer dan veel van je jaarsgenootjes kennen vermoed ik, knap hoor Aryana,” complimenteerde de volwassen Wizard waardoor het meisje meteen knikte. Het waren best veel spreuken voor iemand van haar leeftijd en al helemaal gezien het feit dat ze geen pureblood was en degene in haar familie die magie had gehad, al een lange tijd geleden overleden was. “Ik kan het je proberen te leren, maar het is niet mijn vakgebied qua lesgeven, dus ik kan je niets beloven,” stelde de man haar voor waardoor ze hem een vriendelijke blik gunde. ”Als ik te veel leer wordt het denk ik saai in sommige lessen. Ik ben nu ook al bezig met Arresto Momentum, de charm die voorwerpen kan vertragen.” Ze had die ook al bijna onder controle, iets waar het meisje best trots op was. Haar wand trok defensieve spreuken beter aan, het was ervoor gemaakt. Offensieve spreuken zouden echter niet haar ding zijn, gezien de wandsoort die ze bezat. Iets dat ook niet bij haar karakter paste, ze was er een die sneller iemand beschermde dan een gevecht startte. Daardoor had ze ook niet persé veel offensieve spreuken nodig. Al kon soms de aanval wel de beste verdediging zijn.



@Zahorchak Solarz|| words: 809


Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
226

Posts :
250

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The power of a good laugh [Zahorchak]

Bericht van Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Ga naar beneden

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum