IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen
important
topics & links
Head
boys & girls

Chloe
Gryffindor
Fred
Gryffindor
Alison
Slytherin
Leo
Slytherin
Camilla
Ravenclaw
Cid
Ravenclaw
Olivia
Hufflepuff
Nathan
Hufflepuff
house
points
30 points
0 points
-10 points
50 points
Credits
& Sister sites


Wil je buttons ruilen? Stuur dan een PM met jou button en de link van je forum naar Nyx. Jou button zal tussen onze buttons komen te staan met een link naar jou site. In ruil hiervoor verwachten wij ook dat onze button op jou site komt te staan.
---------------
Expecto Patronum staat onder leiding van het team, de layout is gemaakt door Nyx Xiaoyu. Harry Potter zelf behoort toe aan J.K Rowling. Karakters en dergelijke dienen niet zonder toestemming gebruikt te worden. Alle afbeeldingen die gebruikt zijn op dit forum behoren toe aan hun rechtmatige eigenaren. De punten tellers komen van Savage Themes op tumblr.

Nieuw onderwerp plaatsenReageren Deel|

If we make it out alive

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 402
IC posts : 187

Hogwarts ID
Schooljaar: Sixth year
Leeftijd: 17
Partner: bad idea

BerichtOnderwerp: If we make it out alive zo jan 22, 2017 1:01 am



lost in the abyss

drowned in the deep



Zijn ambere ogen schoten schichtig door de ruimte. Bij elk geluidje leek hij half op te springen, alsof er een bom ontplofte. "Jezus Haris, wat heb jij?" Klonk het commentaar van een Slytherin die een jaar onder hem zat. Romeo wierp hem een giftige blik toe. Met een felle beweging stond hij op, stapte met een duidelijk geïrriteerde tred op hem af. De jongen keek hem met grote ogen aan. ”Voor jouw veiligheid is het beter als je je mond houd”, Beet hij hem toe, torende ondertussen hoog boven hem uit. Dat hij in de zetel lag, bracht hem ook in een lastige positie. Snel knikte de jongere Slytherin, en Romeo draaide zich nors om. Hij liep de common room uit, in de hoop een stiller plekje te vinden. Of beter, Lucien.

Want het ging niet goed met hem. De manier waarop hij liep alleen al, het was alsof hij een hongerige wolf was, opgesloten in een kleine kooi. Bij het minste zou hij ontploffen, hij wist het, en zijn omgeving wist het ook. De meesten gingen hem snel uit de weg als hij aan kwam lopen. Hij liep naar de plek waar hij het meest kans had om Lucien te vinden, het potions laboratorium. En hij had goed gegokt. De rijke, verwende jongen mocht natuurlijk het lab gebruiken zonder toezicht. Dat had hij ‘geregeld’. Natuurlijk. Zijn vader had dus iemand omgekocht. "Wie we daar hebben", Begroette de jongen hem zonder op te kijken. ”Ik kom een fix halen”, Zei hij, de toon in zijn stem dwingend, bevelend. Dik tegen de zin van de andere jongen. Die keek op, zijn gezicht koel als altijd. "Niet voor je weer gaat verkopen", Zei hij na een intense stilte. Romeo zette zijn handen met een klap op tafel. ”Het is net vakantie geweest”, Zei hij, met alle moeite van de wereld hield hij zijn stem onder controle. ”Er is niemand geïnteresseerd”, Bromde hij toen. "Dan kan ik jou niet verder helpen", Zei Lucien nonchalant, waarna hij zich omdraaide en met zijn hand gebaarde dat hij snel op moest rotten.

Romeo wist dat het geen zin had. Zijn handen trilden hard, met moeite liet hij de tafel los en verplichtte hij zichzelf het lokaal te verlaten. Hij trok vluchtig zijn sjaal, groen en zilver, wat strakker rond zijn keel. Zijn hele lichaam deed pijn, maar zijn keel nog het ergst. Hij kon zelfs zweren dat zijn stem rauw klonk, misschien een gevolg van het ademtekort dat hij gehad had. De sjaal schuurde in de wond, die ergens tussen schaafwond en brandwond in hing. Maar hij mocht er niet aan denken dat hij hem niet zou dragen. Iedereen zou zien dat er iemand obviously had geprobeerd hem te wurgen. Want dat was precies wat er gebeurd was, voor zover hij het zich herinnerde. Zijn moeder haalde altijd deels zijn herinneringen weg met magie nadat ze helemaal loco was gegaan.

De Slytherin begon naar buiten te lopen, misschien vond hij rust ergens in het bos. Maar natuurlijk was ook dat hem niet gegund. Toen hij de hoek om draaide, zag hij Hazel staan. Net toen hij weer een stap achteruit wilde doen, kreeg ze hem in de gaten. Ze maakte oogcontact. Hij kon onmogelijk beweren dat hij haar niet had gezien. De jongen bleef als een standbeeld staan toen ze op hem af kwam gelopen. Het voorgevoel in zijn buik vertelde hem dat dit heel snel heel fout kon lopen, maar hij forceerde zichzelf om te glimlachen. Als hij het maar voor vijf minuten vol kon houden, dan kon hij zich met een excuus verontschuldigen en weg gaan, voor het echt uit de hand liep.

&Hazel



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 63
IC posts : 37

Hogwarts ID
Schooljaar: Fifth year
Leeftijd: 16 years old
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive zo jan 22, 2017 6:37 pm


Met een glazige blik in haar ogen keek ze rond. Hoewel ze in het groepje meisjes stond die ze haar ‘vriendinnen’ noemde, volgde ze zoals amper iets van het gesprek. Zoals gewoonlijk. Twee weken had ze niet naar hun gezaag moeten luisteren, twee weken had ze kunnen gaan en staan waar ze wilde. Of toch zover als de muren van Hogwarts en de grenzen van Hogsmead haar toelieten. In tegenstelling tot veel studenten verbleef zij gedurende alle vakanties behalve de zomervakantie op de school zelf. Haar ouders zagen er geen meerwaarde in dat ze voor slechts twee weken naar huis kwam en zelf had ze er absoluut ook geen erg in. Haar thuissituatie was nu niet onmiddellijk de meest doorsnee situatie. De meisjes waar ze bij stonden ratelden langs haar heen, al zo gewoon dat Hazel meer voor sier bij het groepje stond dan dat ze daadwerkelijk input gaf. En misschien was ze nog meer afwezig als anders. In die twee weken tijd was er geen dag, misschien zelfs geen uur voorbij gegaan dat Romeo niet door haar hoofd had gespookt. Wát ze precies dacht wist ze zelf niet, maar hij was wel aanwezig en dat sprak boekdelen. Sinds hij haar had gekust had ze hem slechts nog één keer vanop afstand gezien voordat het Kerstvakantie was en ook hij naar huis was vertrokken. En als ze echt moest toegeven, was dit haar eerste vakantie op Hogwarts geweest waar ze zich met momenten eenzaam had gevoeld. Hij gaf haar een drang naar iets wat ze niet kon thuiswijzen. Ergens had ze gewild dat hij ook op school was gebleven, al was het maar om af en toe en glimps van hem op te vangen.

Nonchalant keek ze over haar schouder heen, ze stuurde haar blik de lege gang door in de hoop op iets interessants te stuiten. En alsof het geluk haar meezat, keek ze recht in de amberkleurige ogen van.. Romeo. Hij kwam net de draai om en leek te verstijven toen hij haar zag. ’Ik ben mijn boeken vergeten.’ bromde ze als excuus tussen tegen de meisjes alvorens ze zich van het groepje losmaakte. Geen moment liet ze zijn blik los terwijl ze op hem af liep. Voorzichtig trok Hazel een mondhoek op, een glimlach die onbeantwoord bleef. Hoe dichter ze kwam hoe beter ze zijn gezichtsuitdrukking kon lezen en hoe meer vraagtekens er door haar hoofd gingen. Langzaam verdween haar glimlach en kwamen haar zware wenkbrauwen in een frons te staan. Uiteindelijk, toen ze voor hem tot stilstand kwam toverde hij een glimlach op zijn lippen. De meest geforceerde glimlach die ze in heel haar leven had gezien. Hazel glimlachte niet terug, ze knikte haar hoofd wat opzij en trok een wenkbrauw omhoog. ’Jij ziet eruit alsof ze een sigaret kan gebruiken.’ begroette ze hem. Hazel haalde haar schouders vragend op, duidende op het feit dat hij er zo.. anders uit zag. ’Wat is er Romeo?’ Haar stem klonk zacht maar dwingend en doordringend keek ze hem aan. Ze mocht hem dan niet zó goed kennen, maar zelfs een blinde kon zien dat hij niet in zijn normale doen was. Of toch niet zoals zij ‘normaal’ ervaren had.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 402
IC posts : 187

Hogwarts ID
Schooljaar: Sixth year
Leeftijd: 17
Partner: bad idea

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive zo jan 22, 2017 6:51 pm



lost in the abyss

drowned in the deep



De allerlaatste persoon die hij in een toestand als deze wou tegenkomen, was Hazel. Hij ging nog liever de confrontatie aan met het schoolhoofd zelf. Maar natuurlijk zat het hem weer niet mee. Hij kreeg ook de kans niet om rechtsomkeer te maken, want alsof iemand een grap met hem uithaalde, draaide ze net haar hoofd om in zijn richting toen hij de gang in kwam lopen. Hij kreeg geen grip op zichzelf of zijn emoties terwijl ze op hem af stapte, maar hij deed zijn uiterste best om dan toch maar te glimlachen toen ze voor hem stond. Hazel trapte er niet in. Wat had hij ook gehoopt. ’Jij ziet eruit alsof je een sigaret kan gebruiken.’ Merkte ze op. Hij kon alleen maar knikken, wist dat hij haar zou afsnauwen als hij nu zijn mond zou opendoen.

Romeo leunde tegen de muur, niet alleen om zichzelf te ondersteunen, maar omdat hij daarmee ook de afstand subtiel probeerde te vergroten. Misschien zou ze het doorhebben, misschien niet. Maar ze keek niet anders naar hem dan hij gewend was. Hij wist dat ze elke beweging die hij maakte zou analyseren. ’Wat is er Romeo?’ Vroeg ze zacht, maar de dwingende toon was niet te missen. De jongen haalde zo nonchalant mogelijk zijn schouders op, een beweging die een pijngolf door zijn lichaam joeg. Maar hij verbeet het. ”Gewoon, moe van de trip hierheen”, Zei hij, een leugentje dat ze zo snel zou doorzien als hij kon knipperen.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 63
IC posts : 37

Hogwarts ID
Schooljaar: Fifth year
Leeftijd: 16 years old
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive zo jan 22, 2017 10:09 pm

Het enige wat hij deed was knikken nadat ze een opmerking had gegeven op zijn voorkomen. Hazel kneep haar ogen voor een minuscuul beetje en probeerde iets te ontcijferen aan zijn houding. Maar wat hij ook verborgen hield, ze kon het net raden. Dát hij iets verborgen hield, dat was vanaf het eerste moment wel al meer als duidelijk geweest. ’Oke dan.’ zei ze met een licht onzekere, evenzeer geforceerde glimlach nadat ze amper reactie kreeg. Ze haalde haar hand door haar haren en wendde haar blik kort naar de grond, keek naar de toppen van haar schoenen, nadenkend over wat er aan de hand was. Nog even en ze ging zichzelf in twijfel trekken.

Romeo leunde tegen de muur, een beweging waardoor Hazel weer op keek naar hem. Zijn ogen stonden zo.. schichtig, alsof hij een dier was dat in de val was gelokt en een manier zocht om zo snel mogelijk weg te geraken. Dus ze vroeg hem rechtuit wat er was, het enige wat ze -in haar ogen- kon doen. Hij antwoorde door nonchalant zijn schouders op te halen. ’Gewoon, moe van de trip hierheen.’ Hazel staarde hem in stilte aan, dacht na over zijn woorden en liet zijn blik daarbij geen moment los. ’Hm.’ humde ze kort. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit moe was geweest van een rit naar Hogwarts. De trein was er zo op voorzien dat je alle comfort had, zeker de laatste jaren. En daarnaast kon ze niet echt aan hem zien dat hij moe was. Alles aan zijn lichaam stond zo strak gespannen, het tegengestelde van iemand die moe of uitgeput was. ’Wel..’ begon ze twijfelend aan de waarheid van zijn woorden. ’Laten we dan maar een afgelegen plaatsje zoeken om tot rust te komen?’ Ze hief haar wenkbrauwen naar omhoog en keek hem afwachtend aan. Achter haar hoorde ze haar vriendinnen nog luidkeels lachen alvorens ze de gang in de andere richting verlieten. Met hun tweeën bleven ze alleen achter in de gang, maar dat was nu niet onmiddellijk de meest ideale plaats om op dat moment te blijven. Hazel gebaarde met haar kin naar het einde van de gang, daar bevonden zich de trappen die eerst naar de gelijkvloers en vervolgens naar de dungeons en de Slytherin common room zouden leiden. Ze deed een stap naar voren, met de gedachte dat Romeo zich evenzeer zou omdraaien en met haar mee de gang zou afwandelen.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 402
IC posts : 187

Hogwarts ID
Schooljaar: Sixth year
Leeftijd: 17
Partner: bad idea

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive zo jan 22, 2017 10:29 pm



lost in the abyss

drowned in the deep



Het enige waar hij mee bezig was, was een manier zoeken om hier zo snel mogelijk weg te raken zonder dat het op viel dat hij van iets probeerde te vluchten. Dat deed hij grotendeels wel. Voor haar veiligheid, al zou ze dat nooit weten. Want hij was niet van plan om haar ooit te vertellen over de dingen die thuis gebeurden. Die geheimen deelde hij niet eens met Avery. Niet omdat hij haar niet vertrouwde, maar omdat hij zich kapot schaamde. Hij zat vast in een situatie waar hij keer op keer vernederd werd, en hij kon er niet aan ontsnappen. Net zoals nu, ze stond bij hem, hij kon niet zomaar weglopen. Niet zonder dat het nog verdachter werd.

Want ze had al lang door dat er iets scheelde. En zijn nonchalante antwoord overtuigde haar ook niet. Wat zou het ook. Het was het meest ongeloofwaardige antwoord dat hij ooit had verzonnen. Hij moest beter beginnen presteren, nu meteen. ’Wel..’ Zei ze, onderbrak zichzelf kort. ’Laten we dan maar een afgelegen plaatsje zoeken om tot rust te komen?’ Stelde ze toen voor. De harde lach die ineens door de gang weerklonk, deed hem in elkaar krimpen. Hij herstelde zich snel, maar ze had in al die tijd haar blik niet van hem af gehaald. Ze had het sowieso opgemerkt.

De volgende onverwachtse beweging kwam van haar. Ze stapte vooruit, langs hem heen, maar hij was sneller achteruit gesprongen. Trillend bleef hij staan, zijn vuisten langs zijn lichaam. Romeo keek haar ontzet aan, de pure paniek in zijn blik was niet te missen. Zijn houding was gespannen, alsof hij elk moment naar haar zou kunnen uithalen. De controle over zijn ademhaling was ook volledig verdwenen, zijn borst ging fel op en neer. Hij wist niet of hij duizelig was of misselijk. Hij had het gewoon heel erg benauwd. ”Ik denk..”, Begon hij, viel half zonder adem. Hij kuchte toen hij zijn longen opnieuw vulde. ”Dat ik naar buiten ga”, Forceerde hij zichzelf te zeggen, waarna hij een paar passen achteruit zette. Hij kon haar op dit moment niet eens genoeg vertrouwen om zijn rug naar haar toe te keren.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 63
IC posts : 37

Hogwarts ID
Schooljaar: Fifth year
Leeftijd: 16 years old
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive zo jan 22, 2017 11:14 pm

Het gelach van haar ‘vriendinnen’ echode doorheen de gang, en de reactie die Romeo erop gaf zorgde ervoor dat Hazel haar blik van bezorgd naar argwanend oversloeg. Haar pupillen versmalden, haar magere schouders trok ze wat omhoog en ze kruiste haar armen beschermend voor haar buik. Voor een moment wist ze niets uit te brengen, kon alleen naar zijn gezichts- en lichaamsuitdrukking kijken. Hoe langer ze keek hoe meer zorgen ze zich maakte. En ze kreeg de vergelijking met een wild dier niet uit haar gezicht. En als er één ding was wat ze niet was vergeten uit de lessen Care for Magical Creatures, dan was het wel dat je een bedreigd dier ruimte moest geven, anders viel het aan. Dus ze stelde voor om ergens rustiger naartoe te gaan, ergens waar hij kon zitten, liggen of eender wat hij nodig had. Dus ze maakte aanstalte om naar het einde van de gang te wandelen, iets wat ze beter niet had gedaan.

De plotse beweging -die eigenlijk helemaal niet zo plots was- deed Romeo opspringen. Letterlijk. Hazel schrok evenzeer van zijn reactie en deed een stap opzij en keek hem vanop een afstandje aan. Ze kon hem zien trillen, zag het vel witgetrokken over zijn knokels. Zijn ademhaling was rasperig, deed kippenvel op haar armen verschijnen. ’Wat hèb jij?’ vroeg ze hem op een duidelijk geïrriteerde toon, de blik in haar ogen straalde pure argwaan uit, misschien zelfs ergens iets van angst. ’Ik denk..’ Het leek wel alsof hij op het punt stond om te stikken. ’Dat ik naar buiten ga.’ Romeo deed enkele passen achteruit, alsof hij achterwaarts de gang wilde verlaten. ’Kan je voor een moment normaal doen?’ Waar hij stappen naar achteren zette, zette zij die twijfelachtig naar voren. Een lachend geluid kwam over haar mond, puur uit onmacht, onwetendheid, onzekerheid. Ze schudde haar hoofd waardoor haar lange haren meebewogen. ’Als je niet met me wil praten kan je dat ook gewoon zeggen hoor, zoals elke normale mens.’ Gefrustreerd beet ze op haar onderlip, probeerde alle emoties die in haar opwelden op die manier te verbijten. Wat had ze hem in hemelsnaam mis gedaan? Romeo deed nog een stap naar achteren en stond op het punt om tegen een van de vele harnassen die opgesteld stonden in de gangen aan te botsen. ’Kijk uit.’ merkte ze zuchtend op en deed een vluchtige stap naar voren om hem bij zijn onderarm te grijpen en te voorkomen dat hij de hele opstelling omver liep. Iets dat ze misschien beter niet had gedaan..




Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 402
IC posts : 187

Hogwarts ID
Schooljaar: Sixth year
Leeftijd: 17
Partner: bad idea

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive zo jan 22, 2017 11:31 pm



lost in the abyss

drowned in the deep



Zijn gedrag had haar moeten waarschuwen, maar ze kende hem natuurlijk niet genoeg om de signalen goed te interpreteren. Hij snapte niet dat ze niet in zag dat hij een gevaar was. De meeste mensen hier leken wel door te hebben dat ze hem met rust moesten laten. Maar zij ging daar recht tegen in. Of het koppigheid was of oprechte bezorgdheid, hij wist het niet. Hij kon het sowieso niet snappen dat ze niet heel erg hard van hem weg rende nu. Het zou hem pijn doen als ze dat deed, maar het zou hem ook pijn doen als ze bleef. Want hij wist dat hij het niet lang meer kon volhouden, de angst verzwolg hem helemaal en de dreiging kwam van haar. En er was maar één mogelijke uitweg.

Om het te voorkomen, deed hij nog een poging om van haar weg te raken. Haar woorden raakten hem als vuistslagen. ’Kan je voor een moment normaal doen?’ Vroeg ze scherp, ze lachte. Ze lachte hem uit. Zijn adem haperde weer in zijn keel, zijn paniek zette zich om in woede. Hoe durfde ze zo tegen hem te praten? ’Als je niet met me wil praten kan je dat ook gewoon zeggen hoor, zoals elke normale mens.’ Verweet ze hem opnieuw. Normaal zijn. Hoeveel nachten had hij niet gewenst dat hij normaal kon zijn? Ontelbaar. Hij kon letterlijk niet beter dan dit, een gevaar voor zijn omgeving. Ze zouden hem moeten opsluiten.

Nog steeds liep hij achteruit, ze bleef op zijn tempo vooruit stappen. De afstand werd niet groter, maar ook niet kleiner. Tot ze hem plots bij zijn onderarm greep. Romeo wist niet wat hem overkwam. Het ene moment had ze hem vast, het volgende moment stond ze tegen de muur aan, zijn handen op haar schouders. De rollen van jager en prooi waren in enkele seconden omgedraaid. Hij was niet meer bang, nu was hij razend. ”Raak. Mij. Niet. Aan”, Zei hij waarschuwend, de nadruk leggend op elk woord. Hij fronste, zijn ambere ogen brandden in de hare. Zijn handen hadden zich strak om haar schouders gespannen, waarschijnlijk zo hard dat het voor iemand met haar gestalte wel pijn zou kunnen doen.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 63
IC posts : 37

Hogwarts ID
Schooljaar: Fifth year
Leeftijd: 16 years old
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive ma jan 23, 2017 12:08 am

Ze snapte er absoluut niets van, de Romeo die voor haar stond was niets in vergelijking met de Romeo die enkele weken terug op haar was afgestapt in de Slytherin common room. En ze wist niet hoe ze zich erover moest voelen. Het maakte haar verward, een verwarring die er uiteindelijk voor deed zorgen dat ze haar eigen rust en goede gemoederen verloor en geïrriteerd om hem reageerde. Iets wat ze beter niet had gedaan, want het leek het beest in hem enkel maar meer aan te wakkeren, waardoor ze uiteindelijk meer angst dan woede voor hem begon te koesteren. Het was een spel van aantrekken en afstoten en ze wist niet of ze het leuk vond om in mee te spelen. Hoe kon hij haar nu op deze manier behandelen, en een nog grotere vraag die door haar hoofd spookte was waarom? Zonder nadenken over de reactie die het bij hem teweeg zou brengen slingerde ze hem verwijten naar zijn hoofd. Wat ze ermee wilde bereiken? Ze wilde hem tonen dat ze niet iemand was die over haar heen liet lopen, dat hij haar niet mocht zien als een van de spelletjes die hij ook mocht spelen. Nee, ze was meer dan dat. Een vreemd gevoel kroop via haar maag omhoog en liet een verbitterde smaak achter in haar mond. Haar gedachten raasden alle kanten uit en voor een moment dacht ze een vorm van spijt waar te nemen. Spijt dat ze hem zo kort had laten komen, spijt dat ze zichzelf nu op deze manier tegenover hem moest opstellen.

Waarom ze hem bij zijn arm nam? Niet om hem een val te besparen. Wel om het harnas overeind te houden. Ze had geen zin om de aandacht te wekken van mogelijke studenten die in de buurt waren, nee, de situatie waar ze in zat was al erg genoeg om zijn eigen. Hazel hapte naar adem toen ze met een smak tegen de muur werd gedrukt. Haar hoofd bonkte er hard tegen aan en deed haar kort duizelen. Maar het was niet die pijn die overheerste, het was een pijn die gevestigd was op haar schouders. Angstig keek ze omlaag, naar zijn handen waarmee hij haar knokige schouders tegen de muur gepind hield. ’Raak. Mij. Niet. Aan.’ Waar the fuck ging dit heen? Hazel probeerde haar schouders te bewegen, hem van haar af te drukken, maar met haar omvang was dat een onbegonnen zaak. Ze richtte haar ogen omhoog, keek regelrecht in de ogen van Romeo die haar duister aanstaarden. Bijna kon ze lezen hoezeer hij haar pijn wilde doen, het maakte dat ze huiverig in en uit ademde. ’Stop, Romeo!’ riep ze hem toe, zo luid als ze kon. Maar haar stem sloeg over van de emoties waardoor het slechts een angstige zucht was. Hij voelde zijn verhitte adem op zijn gezicht en het deed de tranen bijna in haar ogen opwellen. De laatste keer dat hij zo dicht had gestaan... Hij drukte haar nog wat harder tegen de muur. ’Ga van me af.’ huiverde ze en schudde met haar hoofd als poging om op die manier te ontsnappen aan de moordende blik waarmee hij haar aan keek. Ze wist niet wat hem meer pijn deed, dat of tegen de muur gevangen zitten. En plots besefte ze het: Ze moest weg, en dringend. Romeo was over zijn schreef en hij zou niet meer terug daaronder zakken zolang zij in zijn aanwezigheid was. Dus ze deed het enige wat ze kon met de enige beschikbare lichaamsdelen waar ze zelf nog controle over had. Hazel trok haar rechterbeen op, om vervolgens haar hiel met alle kracht die ze had op de bovenkant van zijn voet te laten neerkomen, in de hoop dat ze daardoor zou kunnen ontsnappen aan zijn greep.




Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 402
IC posts : 187

Hogwarts ID
Schooljaar: Sixth year
Leeftijd: 17
Partner: bad idea

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive ma jan 23, 2017 12:22 am



lost in the abyss

drowned in the deep



Zoals hij had verwacht, was hij alle controle kwijt. De paniek die altijd vooraf ging aan een woede-uitbarsting had hem al gewaarschuwd. Het was eerder een reflex, hij deed het niet eens bewust. Als hij in het nauw zat, reageerde hij er automatisch op. En als niemand hem tegen hield, dan liep het fout. Want hij kon zichzelf ook niet tegenhouden. Alles wat Hazel deed, was fout, triggerde hem alleen maar erger. Haar harde woorden, haar hand om zijn onderarm. Het was alsof hij vanop een afstand naar zichzelf stond te kijken, hoe hij haar tegen de muur aan ramde. Deels had hij zijn handen zo strak om haar schouders om te voorkomen dat hij haar nog erger zou verwonden.

De Slytherin was voor geen rede vatbaar meer. Zijn vlammende blik boorde zich in die van haar, hij zag haar pupillen wijder worden van angst. Angst voor hem. Iets wat goed was, want als ze bang van hem was, zou ze ook uit zijn buurt blijven. En dat was alleen maar beter voor haar. ’Stop, Romeo!’ Smeekte ze hem. ’Ga van me af.’ Ging ze verder, en hoezeer hij ook zou willen, hij kon het niet. De machtspositie die hij over haar had, gaf hem op dit moment een kick. Hij had zichzelf niet onder controle, maar haar wel. En dat voelde goed.

Het was pas toen hij een pijnscheut door zijn voet voelde gaan, dat hij een beetje grip kreeg op de situatie. Op zichzelf. Zijn spieren ontspanden even, zijn handen rusten lichtjes op haar schouders in plaats van dat hij haar hard tegen de muur aan drukte. Het eerste moment snapte hij niet wat er gebeurde, maar hij had het snel genoeg door. De woede ebde weg, de schaamte kwam in de plaats. Wat had hij gedaan? ”Common room”, Wist hij uit te brengen. De eerste plek die door zijn gedachten schoot als hij na dacht over waar ze veilig was. ”Ga”, Fluisterde hij er nog achteraan, waarna hij haar los liet. Een kort moment bleef hij nog staan, vol spijt en verdriet over de situatie, waarna hij zelf de tegenovergestelde richting uit begon te lopen. De traan die zich een weg over zijn kaak naar beneden zocht, zou ze niet meer zien. En dat was maar beter ook.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
avatar
Slytherin







Slytherin

Aantal berichten : 63
IC posts : 37

Hogwarts ID
Schooljaar: Fifth year
Leeftijd: 16 years old
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive ma jan 23, 2017 12:38 am

Ze voelde zich in diezelfde positie als hij zich eerst had gevoeld: Als een dier in het nauw gedreven met maar een uitkomst om vrij te geraken. Namelijk in de aanval gaan. Met alle kracht die ze op dat moment kon vinden ramde ze haar hiel op de bovenkant van zijn voet. En het leek effect te hebben, niet hetgeen ze gewenst had, maar het had effect. Zijn greep verslapte, het leek alsof het vlies dat over zijn ogen zat wegviel en hij weer met enige reden naar de wereld rondom hem kon kijken. Naar de situatie waar hij in zat, waar zij in zat, waar ze samen in zaten. Hij stond aan de grond genageld, beseffende wat hij zojuist gedaan had, maar haar ruimte geven deed hij niet onmiddellijk. Hij leek het eerst zelf te moeten vatten. ’Common room.’ bracht hij uit. ’Ga.’ Hazel rolde met haar schouders, bracht haar armen omhoog en duwde bruusk zijn handen van haar schouders af. Ze sprong opzij, deinsde enkele passen achteruit terwijl ze hem geen moment uit het oog verloor. Ze wreef over haar schouders, probeerde haar ademhaling en emoties onder controle te krijgen. Pas toen ze zag dat hij geen nieuwe acties op haar zou ondernemen, kon ze iets uitbrengen. ’Wie bèn jij?’ spuugde ze hem vermoeid toe en wreef met de rand van de mouw van haar trui over haar wang die vochtig was geworden. Maar hij antwoorde niet, begon in plaats daarvan de andere richting op de wandelen. Hazel veegde opnieuw over haar wang, keek hem enkele seconden na voordat ze -zoals hij gezegd had- naar de common room ging. Al wist ze niet hoe ze vanaf daar verder moest..




Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud









BerichtOnderwerp: Re: If we make it out alive

Terug naar boven Ga naar beneden
If we make it out alive
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1
Soortgelijke onderwerpen
-
» ∆ Go make yourself some friends or you'll be lonely. [Verwonden]
» [OPEN] i'm gonna make it through this year if it kills me
» 111 questions =DD
» When the evening shadows and the stars appear, And there is no one there to dry your tears, I could hold you for a million years, To make you feel my love.
» [Halloween Activiteit] ~ Gemaskerd Bal

Permissies van dit forum:Je mag reacties plaatsen in dit subforum
 :: In game :: Hogwarts :: floors-
Nieuw onderwerp plaatsenReagerenGa naar: