The road towards knowledge [Lev]

Pagina 3 van 12 Vorige  1, 2, 3, 4 ... 10, 11, 12  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Aryana Miller op vr nov 02 2018, 21:14





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Aryana nam vaak de tijd voordat ze antwoord gaf, alsof ze alle opties eerst afwoog voordat ze sprak. Natuurlijk was ze eerlijk, maar de manier waarop iemand zijn of haar woorden bracht was van groot belang. Ze wou niet dat de Professor beledigd zou worden als ze verklaarde dat ze zich niet op haar plek voelde. Dus begon ze op een ongemakkelijke manier aan een zin, die ze daarna veranderde. Het klonk wellicht een beetje geforceerd maar ze meende wel wat ze zei. Aryana vond de lessen interessant, echter had ze gewoon moeite met haar plek te vinden, wellicht hadden alle eerstejaars dat wel een beetje. Al helemaal als deze wereld zoveel nieuwe dingen bracht, ervaringen die ze nooit had gedacht et hebben. Dat maakte het echter geen slechte ervaringen, sommige veranderingen waren goed. Zo voelde ze zich meer op haar plek en minder een freak. Uiteindelijk sprak het kleine meisje over de mensen die ze tot nu toe ontmoet had. De meeste leken aardig, natuurlijk zaten er altijd wel enkele rotte appels tussen, maar bovenal leek iedereen aardig en behulpzaam. Dat laatste kon ze ook wel over deze Professor zeggen, hij hoefde geen tijd in een gesprek te steken of haar te helpen de Great Hall te vinden. Al hoewel dat laatste deed hij waarschijnlijk zonder problemen aangezien niet alles hier veilig was. Zeker niet voor een onervaren studente. De bruinharige man gaf een begrijpend knikje waarna hij naar haar angsten luisterde. Hij zei haar niet meteen dat ze zich geen zorgen moest maken. Bovenal leek de Professor te begrijpen dat ze zich niet altijd even veel op haar plek voelde en wellicht een tikkeltje angstig was aangelegd. Iedereen die ineens een andere wereld in kwam raakte overrompeld, immers was het niet alsof ze hier haar hele leven op was voorbereid, zoals de purebloods. Hogwarts bestond alleen maar uit magie, vanuit het normale mugglewereldje naar een wereld vol magie en gevaar. Was iets dat de transitie bemoeilijkte. Wie had ooit gedacht dat Wizards en Witches inderdaad konden vliegen op bezemstelen, al was het niet zoals in een sprookje. De meeste waren er niet om anderen kwaad te doen, al wist ze ergens wel zeker dat als Defence Against the Dark Arts bestond er echt wel Wizards waren geweest die een groot gevaar voor de mensheid waren. Toch leek er ondanks de opwinding die mogelijke gevaren en mysteriën veroorzaakten, de school relatief rustig. Er was geen dringend gevaar dat de aandacht vroeg, tenminste het leek stil en rustig. Ook al was de school levendig. Ze had het moeilijk met de dood van haar ouders, het was lastig om alleen te staan. Zeker op haar leeftijd. Zodra ze stil viel en zichzelf poogde te herstellen voelde ze twee zachte klopjes op haar schouder, waardoor ze de Professor dankbaar aan keek. Hierna sprak de man. "Ik ben er waarschijnlijk niet het meest geschikte persoon voor maar er zijn vast wel mensen hier die er in gespecialiseerd zijn om je met zulke dingen om te leren gaan. De magische wereld is een grote en die is niet voor iedereen even makkelijk. Als je hulp wilt bij zoiets moet je niet bang zijn om het te vragen," Klonk er rustig, het was advies dat het meisje nauw aan het hart nam. Wellicht was het inderdaad beter om, om hulp te vragen. Zeker als ze nachtmerries had en moeite had om alles bij te houden. Immers was ze hier om te leren en daarvoor moest ze de wereld leren kennen. Moest ze deel uitmaken van deze maatschappij. De man wou zijn mond weer openen toen er opeens een apart geluid weerklonk. Meteen keek het meisje op terwijl ze hem met een vragende blik aan keek en even bedenkelijk fronste. Ze kende maar een spreuk maar wellicht zou die haar wel eens tot nut kunnen zijn. Ze wist niet zeker wat het geluid had veroorzaakt maar het klonk niet goed.

"Quietus," Sprak ze terwijl ze haar wand op de schoenen van de man richtte. Het was een goed gecontroleerde spreuk die ze uit een van de boeken had geleerd. Een die ze eenvoudig vond en waarvan ze wist dat het een voordeel kon hebben op het vinden van degene die dit rare geluid maakte. Aryana wierp een blik op haar eigen schoenen waarna ze haar wand daarop richtte en op een zachte toon de spreuk nogmaals uit sprak. "Quietus," Ze stampte met haar voeten op de grond om te kijken of het geluid inderdaad gedempt was. Toen ze niets hoorde keek ze de Professor triomfantelijk aan. "Zo hoort het ons niet," Fluisterde ze met een onschuldige blik in haar ogen. Ze had deze spreuk niet vaak toegepast maar altijd verwacht dat hij handig zou kunnen zijn in bepaalde situaties. Ze kon het dan ook net zo goed uit proberen en haar wand was krachtig, deze spreuk zou voorlopig wel aanhouden. Ze wist niet of er een tegen spreuk was, maar zelfs als ze een dag in stilte rond liepen, ze had het niet op zijn stem gericht, enkel op zijn voeten zodat de schoenen niet zouden kraken en wat het ook was dat zich in de opslagkamer bevond, zou hun niet aan horen komen terwijl ze zich verplaatsten. Voorzichtig stapte ze in de richting van het geluid waarna ze de deur voorzichtig opende. Haar ogen werden groot toen ze een katachtige zag, wat niet precies een kat was. Het leek bijzonder veel op een kat, maar was het niet. Het wezen bezat een gevlekte vacht, had absurd grote oren en bezat een leeuwenstaart. Dit moest wel een magisch wezen zijn. Het leek haar nog niet gezien te hebben, omdat het een doos in probeerde te klimmen, maar iets vertelde haar dat de Professor het wellicht beter kon benaderen. Het zag er namelijk niet al te knuffelig uit. Met grote ogen keek ze de man aan terwijl ze naar het beest wees. Het leek groter dan een normale kat, en de meeste van dat soort dieren konden met hun klauwen al wel wat schade aan richtten. Het zou haar niet verbazen als dit wezen intelligent bleek te zijn. Hopelijk draaide het zich.. niet om. Het dier had zich omgedraaid en keek het meisje aan dat een beetje ongemakkelijk naar het wezen keek. Hij leek haar blik niet te waarderen en kwam op haar af gestapt waardoor ze op haar lip beet. Help?


@Lev Nekrasov|| words: 1065



Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
154

Posts :
174

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Lev Nekrasov op vr nov 02 2018, 22:30

- lev nekrasov -
In zijn hoofd ging hij langs alles waarvan hij wist dat ze het in de ruimte opsloegen. Er lagen so wie so een hoop vervelende dingen zoals biting-frisbees. Die liet je liever in de doos zitten. Hij hoopte dan ook echt dat het niet een doos daarvan was die omgevallen was. Dan zou die ruimte nu een pure hel zijn en kon je er niet zomaar meer binnen stappen. Natuurlijk konden ze dat soort dingen ook niet ergens dumpen en was het belangrijk dat ze werden ingenomen. Die dingen waren gevaarlijk en konden zonder pardon iemand verwonden. Er werden ook andere dingen opgeslagen, het meeste er van was of gevaarlijk speelgoed of saai papier. Hij wist ook dat er soms magical beasts tijdelijk in een hok werden gestopt. Alleen had hij natuurlijk geen idee wat er nu in zat. Het kon nooit al te erg zijn aangezien het anders niet zo midden in de school zou staan. Terwijl Lev zich nog afvroeg wat er zich in de ruimte allemaal kon bevinden leek Aryana andere plannen te hebben. "Quietus," sprak ze met haar wand gericht op zijn voeten. Op die manier zouden zijn schoenen geen geluid meer maken. "Quietus," nog een keer, deze keer op haar eigen voeten gericht. Met een trotse blik in haar ogen keek ze hem aan. Blijkbaar vond ze het toch wel een goed idee, wat ze zojuist had gedaan. "Zo hoort het ons niet," sprak ze op fluistertoon. Aan de ene kant vond hij het best leuk gevonden. Aan de andere kant... voelde hij zich er toch ook niet heel goed bij. Zijn herinneringen van die tijd waren wazig vanwege de mind-control maar hij kon zich toch heel zeker herinneren dat hij deze charm hiervoor eerder had gebruikt. De uitkomsten daarvan... minder leuk. Dingen waarvan hij liever niet wist dat de leerlingen het wisten. Daarvan zou niets anders dan narigheid komen. Toch deed het hem niet helemaal goed dat ze op het idee was gekomen deze charm hiervoor te gebruiken. Het was een niet heel ongebruikelijke manier om de charm te gebruiken maar alsnog. Hij had er nare herinneringen aan en maakte zich toch even zorgen over het feit dat zij het zelfde idee had gehad.

Hij zei er maar niets van en volgde Aryana richting de deur, zijn hand voor de zekerheid op zijn wand. Als er iets mocht gebeuren wilde hij in ieder geval recht kunnen reageren en niet eerst naar zijn wand moeten zoeken. Het ding zat expres wat dieper in zijn gewaad zodat hij hem niet a la minuut tevoorschijn kon halen. Er zaten zeker nog reflexen in en die waren niet altijd even handig. Als het tijd zou kosten voor hij zijn wand te pakken had, had zijn brein genoeg tijd om de logische redenatie de reflex in te laten halen. In dit geval mocht de reflex wel voorkomen, gewoon voor de zekerheid. Hij wilde niet hebben dat een leerlinge wat overkwam omdat hij niet snel genoeg had gereageerd. Dat zou hij zich een lange tijd kwalijk kunnen nemen. Voorzichtig opende Aryana de deur van de ruimte. Het was door een enkele kandelaar verlicht en daardoor vrij donker. Dit waren de momenten dat zijn ogen niet al te sterk meer waren. Ze deden er een aardig tijdje over om zich aan te passen. Uiteindelijk deden ze dat ook wel maar het duurde simpelweg langer dan bij het gemiddelde persoon. Hij zag... een kat? Nee, dit was geen kat. Kneazle. De dieren waren gek genoeg 3-sterren volgens het Ministry of Magic. Ze waren niet heel sterk maar konden wel schade aanrichten en waren niet geheel dom te noemen. Als ze boos werden konden ze nog aardig wat schade aanrichten met hun klauwen. Het was makkelijk op te lossen maar die manier was niet helemaal diervriendelijk. Hem opnieuw vangen zou zich nog een leuk klusje bewijzen. Het beest was gelukkig nog in een doos bezig en had hun nog niet opgemerkt. Tot nu dan. De Kneazle hief zijn kop en keek hun kant op, voornamelijk in de richting van de jonge Hufflepuff studente. Met grote ogen keek Aryana hem aan terwijl ze naar het beest wees. Ja, die had ze waarschijnlijk nog niet eerder gezien.

Het beest begon langzaam, poot voor poot, hun kant op te lopen. De haren in zijn nek en op zijn rug werden langzaam opgezet. Het leek dat dit exemplaar niet al te vrolijk was. Dat kon nog eens voor heel wat gedoe zorgen. "Protego Maxima," sprak Lev rustig terwijl hij met zijn wand zachtjes op Aryana's schouder tikte. Een blauw groen licht omhulde haar voor een seconde om vervolgens onzichtbaar te worden. Op die manier zou de Kneazle haar waarschijnlijk niet veel meer kunnen doen. Zelf zou hij er ook wat meer bewegingsvrijheid door krijgen. Hij stapte langs Aryana de ruimte binnen zodat hij schuin voor haar kwam te staan. Het grootte verschil van de jonge man en de katachtige was waarschijnlijk wat intimiderend voor het beest. Vandaar dat het zijn klauwen uitsloeg en naar het tweetal blies. Okay, hoe kon hij dit het beste aanpakken zonder dat er iemand gewond raakte of er iets kapot ging. Vandaag leek zijn wand een beetje prikkelbaar te zijn en daarom waren spreuken die de Kneazle lieten vliegen niet te handig. Als hij keek naar de kracht waarmee accio had gewerkt zou de Kneazle waarschijnlijk tegen het plafond komen te zitten als hij hem wilde laten vliegen. Ehm wat kon dan wel? "Stupefy," sprak Lev vastberaden zodra hij op dat idee kwam. Een flits blauw licht verscheen en de Kneazle stond als bevroren op de grond. Dat moest hem wel even stil houden, hopelijk. Stunning charms waren altijd handig. Lev keek door de ruimte om te zien uit welk hok de Kneazle was ontsnapt. Alleen alles wat buiten het licht door het deurgat scheen stond was een grote, donkere waas. Nou was het wel mogelijk om gewoon Lumos te gebruiken maar dan was er de kans dat zijn wand zo weinig zin had dat het effect van de stunning charm korter zou zijn. "Hij beweegt voorlopig niet. Kun je me helpen zoeken naar iets waarin we hem kunnen opsluiten?" vroeg Lev aan Aryana. Hopelijk was ze niet al te bang nu de Kneazle zich niet meer kon bewegen. Hij had namelijk haar hulp echt wel nodig. Met zekerheid viel er niet te zeggen wat eerder gebeurde, de stunning charm die afliep of zijn zicht dat goed genoeg werd om fatsoenlijk te kunnen kijken in het donker.


Up on the mountain I see down below

It's easy to lose yourself I know
Lev Nekrasov
Defence Against the Dark Arts Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
75

Posts :
145

Name :
Anouk


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 27 years old
Species: Wizard


Defence Against the Dark Arts Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Aryana Miller op za nov 03 2018, 17:03





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Normaal werkte Aryana zich niet zo snel in de nesten. Immers was ze over het algemeen voorzichtig en op haar hoede. Toch wist ze ook dat ze het wezen dat in de ruimte opgesloten zat en zoveel lawaai maakte, niet zijn of haar gang kon laten gaan. Hogwarts was over het algemeen goed beveiligd en de Professor had aardig wat kennis over de zaken hier, dus zou hij vast wel weten wat hij tegen kon komen. Het was veel gevaarlijker als het wezen niet meteen weer gevangen zou worden en iemand de deur zou openen en het zou ontsnappen. Er lagen sowieso vervelende dingen, wezens waarvan ze nog nooit had gehoord of die ze nog nooit had gezien en die een gevaar voor een student zoals haar konden zijn. Zover ze wist waren er vast ook wezens die de Professor niet in zijn eentje aan zou kunnen, niemand was onverwoestbaar. Wat er ook opgeslagen was, het kon of erg onschuldig zijn of gevaarlijk. Dat was dan ook de reden waarom Aryana haar wand erbij had gepakt en de enigste spreuk die ze beheerste uitsprak op de schoenen van de Professor alsmede op die van haarzelf. Ze had al vroeg geleerd dat stilte en de kracht van verrassing een sterke kracht konden zijn. Al misbruikte ze die niet, er waren er vast voldoende die het wel deden. Aryana was te vredelievend om het op een verkeerde manier te gebruiken, een manier die anderen zou verwonden. De Professor leek de spreuk niet zo enthousiast te omarmen als zijzelf deed, wellicht had hij er een slechte ervaring mee. Aryana wist dat er een reden was waarom de roddels in de wereld waren geholpen, waarschijnlijk kende hij wel mensen die deze spreuk verkeerd gebruikt hadden en er geen onschuldige en goede intenties bij hadden gehad. Ergens was dat best griezelig, het idee dat ze anderen niet zou kunnen horen totdat het te laat was. Aryana had wellicht al medelijden met het wezen dat opslagkamer bevond. Waarschijnlijk zou het van hen schrikken zodra het hen opmerkte natuurlijk.

Aryana stapte in de richting van de deur, en keek een maal achterom naar de Professor om er zeker van te zijn dat ze niet alleen voor dit mogelijke gevaar stond. Zijn hand leek op zijn wand te liggen waardoor ze niet wachtte en voorzichtig de deur opende. Deze kraakte gelukkig niet, immers zou daarmee de aandacht van het aparte katachtige wezen anders meteen op haar zijn gevallen. Het was nog druk bezig in een doos, waardoor het haar niet meteen opmerkte. De ruimte was erg donker, maar met een enkele kandelaar verlicht, en toch was ze in staat de gevlekte vacht, grote oren en aparte staart in zich op te nemen. Wat het ook was, het was een magisch wezen die veel weg had van een normale huiskat, enkel dan een stuk groter. Zijzelf had er geen moeite mee om het wezen te zien, al leek de Professor het niet meteen te kunnen onderscheiden in het halfduister van de redelijk grote ruimte. Ze wees naar het wezen dat haar ineens leek op te merken. Geschrokken bleef ze staan, wetende dat dit een roofdier kon zijn en ze beter dus niet kon gaan rennen of haar rug tot het dier kon keren. Het leek namelijk niet in zijn meest vriendelijke bui.

Langzaam poot voor poot en nauwelijks hoorbaar kwam het dier op haar af gestapt. De haren in de nek en op de rug werden opgezet, het was duidelijk niet vrolijk. Wellicht apprecieerde het niet dat het in een opslagkamer werd vast gehouden. Het leek haar dan ook een dier dat veel liever de vrijheid had om rond te kunnen lopen en vanaf hoge punten alles te kunnen bekijken. "Protego Maxima," Sprak de Professor rustig terwijl hij met zijn Wand zachtjes tegen de schouder van de jonge leerlinge tikte. Een blauwgroen licht omhulde haar voor een enkele seconde waarna het onzichtbaar werd. Zover ze wist had de leraar een beschermende spreuk uit gesproken om haar tegen het voor haar onbekende wezen te beschermen. Dat betekende dat het een gevaarlijk dier kon zijn, al had ze ergens het idee dat het enkel gevaarlijk was als het boos of geërgerd was, wellicht ook als het zich bedreigd voelde. De donkerharige man stapte langs haar de ruimte binnen, zijn voetstappen waren nog steeds niet hoorbaar. Het was goed om te weten dat haar spreuk best voor een tijdje aan hield. Wellicht ook omdat ze een sterke wand bezat en hem verder niet gebruikte. Hoe meer spreuken ze in een korte tijd gebruikte, hoe moeilijker het waarschijnlijk werd. De man stond uiteindelijk schuin voor haar, en leek best groot en intimiderend, zeker nu hij duidelijk wat van plan was. Ze had al medelijden met het dier, waarschijnlijk zou hij hem niet al te snel aan willen vallen. Het sloeg zijn klauwen uit en siste naar het tweetal waardoor Aryana kort fronste. "Stupefy." Sprak de Professor vastbesloten waarna het wezen na een blauwe flits dat verscheen ineens als bevroren op de grond stond. Voorzichtig stapte het meisje naar voren toe zodat ze naast de oudere man kwam te staan. Het leek haar nu wel veilig genoeg, want het wezen was voor nu bevroren en niet in staat hen wat aan te doen. "Hij beweegt voorlopig niet. Kun je mij helpen zoeken naar iets waarin we hem kunnen opsluiten?" Vroeg de man waarna ze haar ogen nadenkend samen kneep. Er stonden behoorlijk veel spullen en behalve de ene kandelaar was er geen licht. Ze kon de spreuk voor licht ook niet en de Professor leek hem niet te willen doen. Waarschijnlijk omdat hij anders meer moeite moest doen het dier in deze spreuk vast te houden. Ze stapte langs het dier verder naar binnen toe terwijl ze op haar lip beet. Aryana was naar het vuur niet meer echt op haar gemak in donkere ruimtes, toch had ze er in geleerd wat te kunnen zien. Zover het voor een mens mogelijk was. Juist door dat ze een brand had overleefd. "Links op vijf meter afstand lijkt een open kooi te staan, ik denk dat hij daar uit kwam," Verklaarde het meisje nadat ze voorzichtig maar snel de kamer dieper was ingelopen.


@Lev Nekrasov|| words: 1037



Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
154

Posts :
174

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Lev Nekrasov op za nov 03 2018, 18:47

- lev nekrasov -
Aryana was naast hem komen staan en stapte na zijn vraag verder de ruimte in. Lev bleef zelf nog even in de straal licht dat door de deur viel staan. Op die manier kon hij in ieder geval zien waar hij stond tot zijn ogen aan het duister gewend waren. Dat duurde natuurlijk de gewoonlijke eeuwigheid. Zijn ogen waren vanaf jongs af aan al niet helemaal je van het. Hij had een leesbril nodig omdat hij anders het slecht kon lezen en daardoor enorme hoofdpijn kreeg. Normaal gesproken bewoog hij door het duister door meer op andere zintuigen, zoals zijn oren, te berusten. Alleen als je iets zocht wat niet bewoog... dan het had hele luisteren naar de omgeving niet zo heel veel nut meer. "Links op vijf meter afstand lijkt een open kooi te staan, ik denk dat hij daar uit kwam," hoorde ze Aryana spreken. Hij zag haar amper meer staan in het donker van de ruimte. "Vanaf jou of vanaf mij gezien?" vroeg hij terwijl hij wat ongemakkelijk het duister in schuifelde. Hij zag alleen vage schimmen dus had geen flauw idee wat elke schim moest voorstellen.


Up on the mountain I see down below

It's easy to lose yourself I know
Lev Nekrasov
Defence Against the Dark Arts Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
75

Posts :
145

Name :
Anouk


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 27 years old
Species: Wizard


Defence Against the Dark Arts Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Aryana Miller op za nov 03 2018, 18:58





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Het was duidelijk dat de Professor geen zicht had in het donker, dat kon nog eens goed ongemakkelijk worden. Het nadeel was dan ook dat Aryana niet zoveel spreuken kende, behalve die Quietus, en dat was dan geen spreuk waarmee ze het licht aan kon zetten voor de ander. Ze snapte dat hij dat nu ook niet kon doen, het was te gevaarlijk, als hij zich niet geheel gefocust hield kon het dier sneller ontsnappen en dan hadden ze een probleem. Hij leek namelijk niet zo vrolijk te zijn en al helemaal niet vriendelijk daardoor. Zelf was ze niet bang voor katten, maar dit was meer dan een kat, dit was een magische kat. Totdat ze de naam van het wezen leerde zou ze niet weten hoe het heette, en dus had ze hem maar magische kat genoemd. Goed genoeg, toch? Uiteindelijk zag ze een kooi waarin het beest geplaatst kon worden op maar vijf meter afstand van de deur, waar de Professor stond en vertelde ze dat hem. Zelfs dat kon hij niet zien, terwijl er een aardige hoeveelheid licht naar binnen stroomde door de deuropening heen. ""Vanaf jou of vanaf mij gezien?" Vroeg hij waardoor het meisje zich naar hem om draaide. Voorzichtig stapte ze op hem af waarna ze zijn hand vast pakte en hem in de richting van de kooi trok. "Volg mij," Sprak ze geduldig, alsof ze het niet tegen een leraar had maar iemand die haar hulp nodig had. Uiteindelijk bleef ze voor de kooi staan en legde ze zijn hand erop zodat hij wist dat het daar stond. "Ik weet niet of deze kooi sterk genoeg is, aangezien hij er uit heeft kunnen ontsnappen." Sprak ze zacht, aangezien dit de enigste kooi was die in de omgeving leeg leek te zijn zou hij hier wel uit ontsnapt moeten zijn. De rest van de kooien zaten dicht, daarnaast stonden er ook nog vele dozen tot de nok gevuld met papier of magisch speelgoed. Wat het ook was, ze hield niet zo van deze muffe ruimte, geen wonder dat het wezen zo boos had geleken. "Weet je zeker dat dit een goede plek voor een levend iets is? Sprak ze op een twijfelende toon. Natuurlijk kon niet elk wezen vrij rondlopen, maar het opgesloten houden in een donker hok was nou ook niet bepaald vriendelijk. Daarbij wist ze zelf hoe bang ze was voor kleine ruimtes waar geen ingang of uitgang in was. Daar had de brand wel voor gezorgd, de brand die haar vader zijn leven had gekost omdat hij zijn kamer niet had kunnen ontsnappen.


@Lev Nekrasov|| words: 432



Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
154

Posts :
174

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Lev Nekrasov op za nov 03 2018, 20:27

- lev nekrasov -
Een van de schimmen bewoog zijn kant op. Zijn vermoeden dat het Aryana was werd pas toen ze relatief dichtbij stond bekend. Ze pakte zijn hand vast om hem door de ruimte te begeleiden. Dat was lichtelijk ongemakkelijk omdat hij zulke dingen niet echt was gewend. Aanraking van anderen apprecieerde hij nooit zo omdat hij zich er vaak niet fijn bij voelde. Enkel mensen die hij al lang kende of waar hij veel om gaf kregen daar tegenover een neutrale houding. Bovendien moest het er een beetje vreemd uit zien. Al zou het niet helemaal goed staan, noch handig zijn, als hij zijn hand nu terug zou trekken. "Volg mij," sprak ze. Met een zucht liet Lev zich door de ruimte begeleiden. De sensatie van koud metaal trok over zijn hand zodra ze die op de kooi legde. "Ik weet niet of deze kooi sterk genoeg is, aangezien hij er uit heeft kunnen ontsnappen." Inmiddels kon hij de vage omtrek van de kooi wel zien, enkel de details nog niet. Dat zou waarschijnlijk nog iets langer duren. Zijn handen tastte de kooi af tot ze iets tegen kwamen waaraan hij het ding kon optillen. "Weet je zeker dat dit een goede plek voor een levend iets is?" vroeg Aryana hem op een twijfelende toon. Lev draaide zich om zodat hij zijn ogen weer op de Kneazle kon houden. Al was dat vrij lastig met zo'n grote kooi in zijn handen. "Als er hier creatures staan is dat altijd maar voor korte tijd. Dan worden ze gebruikt als voorbeeld in een van de lessen. In het donker hier hebben ze rust, dat is beter dan ze ergens wegzetten waar voortdurend drukte is." Terwijl hij de uitleg gaf schuifelde hij voorzichtig weer terug richting het licht. Hij begon ondertussen wel weer wat te zien maar nog steeds was het niet veel. Met een plof liet hij de kooi op de grond zakken in de buurt van de Kneazle. Het ding was eigenlijk best wel zwaar maar dat was logisch ook, Kneazle's konden soms behoorlijk slim zijn als het om ontsnappen ging.


Up on the mountain I see down below

It's easy to lose yourself I know
Lev Nekrasov
Defence Against the Dark Arts Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
75

Posts :
145

Name :
Anouk


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 27 years old
Species: Wizard


Defence Against the Dark Arts Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Aryana Miller op za nov 03 2018, 20:42





No one ever finds life worth living - one has to make it worth living


   

Aryana was normaal ook niet de persoon die super veel van aandacht hield of van aanraking. Maar ze wou niet teveel lawaai maken, en daardoor had ze besloten dat het wellicht het beste was hem als een blinde naar de kooi te begeleiden. Ze kon het nooit in haar eentje optillen. Daarvoor was ze te klein en niet sterk genoeg. De man naast haar was bijna twee meter, die zou dat wel kunnen, daarbij was hij een volgroeide man. Een die vast wel eens zware dingen meegesleept had. Het zag er vast vreemd uit, een leraar die door een leerlinge werd mee gezeuld de ruimte in, gelukkig zou niemand hen zo direct zien en dus was er geen reden voor schaamte of ongemak. Met een zucht liet hij zich mee nemen in de richting van de grote kooi. Zonder een woord te zeggen legde ze zijn hand op het koude metaal, zelf raakte ze het niet aan. Ze had er geen behoefte aan, daarbij had het ook geen nut. In het donker kon ze voldoende zien om zonder alles aan te raken weer terug naar de deur te lopen. Ondanks het feit dat de opslagkamer zo vol stond. Uiteindelijk sprak het meisje haar twijfels uit, ze wist niet of de kooi wel sterk genoeg was om het wezen in vast te houden. Immers was het er eerder uit ontsnapt. Als het een keer kon ontsnappen zou het dat ook de tweede keer kunnen. Tenzij er een spreuk was die dat bemoeilijkte. Wist zij veel waarvoor er allemaal spreuken bestonden. De man taste inmiddels de kooi af terwijl het meisje hem wat meer ruimte gaf en zich hardop af vroeg of dit wel een goede plek was voor een wezen zoals dat. Immers kon ze zich niet voorstellen dat het leven voor een periode in het donker, prettig was. De Professor draaide zich om met de kooi in zijn handen waarna hij het bewegingloze wezen in de gaten leek te houden. Aryana raakte daar lichtelijk gespannen van. Het dier zou toch niet ineens losbreken? "Als er hier creatures staan is dat altijd maar voor korte tijd. Dan worden ze gebruikt als voorbeeld in een van de lessen. In het donker hier hebben ze rust, dat is beter dan ze ergens wegzetten waar voortdurend drukte is." Terwijl hij die uitleg gaf schuifelde hij langzaam terug. Hier en daar duwde ze hem iets de andere richting op als hij bijna ergens tegen aan botste. Was hij nachtblind? Hij had duidelijk een bril nodig, want hij droeg er een maar ging het verder dan gewoon een bril nodig hebben. Ze wist dat er mensen waren die weinig tot niets in het donker zagen, dat moest behoorlijk moeilijk zijn. Al was veel mogelijk met magie, en ook veel makkelijker dan zonder. Met een plof liet hij de kooi zakken, terwijl het meisje schuin achter hem bleef staan. Hem hiermee de ruimte gevende om te werken maar ook klaar staande om hem te helpen als het nodig was. Niet dat een kind van elf veel kon doen als het hierom ging. "Hoe wou je hem hierin krijgen? Vroeg ze zacht terwijl haar stem rustiger klonk dan ze zich voelde. Aryana keek hem met onschuldige donkerbruine ogen aan, waarna haar blik op het prachtige maar soms gevaarlijke dier viel. Ze had zijn uitleg geaccepteerd, hij zou vast meer weten over dit soort wezens, dan zijzelf. Ze was immers nieuw in deze wereld en veel dat ze niet begreep had toch ergens een reden. Dat ze iets niet begreep betekende niet dat iets slecht was.


@Lev Nekrasov|| words: 597



Aryana Miller
Hufflepuff student
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
154

Posts :
174

Name :
Butter


Hogwarts ID
Year: First year
Age: 11 years
Species: Wizard


Hufflepuff student

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Lev Nekrasov op za nov 03 2018, 20:55

- lev nekrasov -
Het grootste probleem leek alleen nog niet opgelost te zijn. Hij kwam voor een ander probleem te staan toen Aryana hem een vraag stelde. "Hoe wou je hem hierin krijgen?" Hij draaide zijn blik van het meisje naar de Kneazle en daar bleef hij even op hangen voor hij weer terug draaide. "Euh... dat komt nu. Goede vraag," sprak hij met een ongemakkelijk lachje. Als hij er aan ging zitten was de kans vele malen groter dat de stunning charm uitgewerkt raakte. Dan zat hij met een boze Kneazle in zijn handen. iets wat hij liever voorkwam als het mogelijk was. "Toevallig nog leuke ideeën? Hem er in tillen gaat het niet worden waarschijnlijk." Er moesten vast nog wel meer opties zijn, de vraag was alleen; wat waren die opties? Hij kon genoeg dingen bedenken maar die waren geen van al iets wat hij de Kneazle aan wilde doen, noch waarvan hij wilde dat de jonge Hufflepuff studente het zag. Hopelijk had zij toevallig nog zo'n helder idee waarmee ze dit nieuwe probleem konden oplossen. Misschien hem lokken? Maar waarmee? En wat als het niet zou werken?


Up on the mountain I see down below

It's easy to lose yourself I know
Lev Nekrasov
Defence Against the Dark Arts Professor
avatar
icon + karakterkaart :

IC :
75

Posts :
145

Name :
Anouk


Hogwarts ID
Year: N/A
Age: 27 years old
Species: Wizard


Defence Against the Dark Arts Professor

Terug naar boven Ga naar beneden





Re: The road towards knowledge [Lev]

Bericht van Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Ga naar beneden

Pagina 3 van 12 Vorige  1, 2, 3, 4 ... 10, 11, 12  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven

- Soortgelijke onderwerpen
» Dave is on the road again! [Zaterdag 4 Mei]
» Dave is on the road again (zaterdag 2 juni)

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum